Kolejny zbiór reportaży, „Sześć odcieni bieli” pozostaje zbliżony w formie, języku i sposobie prowadzenia narracji. Różnicę stanowi przestrzeń obserwacji, tym razem, zgodnie z propagandowymi założeniami, Krall relacjonuje życie zwykłych mieszkańców PRL-u. Trwałą cechą tych krótkich relacji jest ironia, w najpełniejszym swoim znaczeniu; bohaterowie, dopuszczeniu do głosu przez reporterkę, starają się, wzorcem zaczerpniętym z telewizji, formułować swoje wypowiedzi tak, by wypaść jak najlepiej. W ten sposób, sami z czasem obnażają swoją bezradność i beznadziejność życia, na które są skazani. Źródłem tematów reportaży stanowią ważniejsze wydarzenia w kraju, na które Krall, jako dziennikarka zostaje wysłana w celu sporządzenia wiarygodnej relacji.